سیاوش خدایی

در ابتدا می خواستم "نقدی" بر فیلم "فرشتگان آرواره آهنی"[1] بنویسم. اما با دیدنش به نوعی خودمان را در آنها دیدم و احساس کردم همزمان باید درباره خودمان نیز بنویسم.

 "تحویل دادن مادرهای سالم به جامعه"، "کاهش ساعت کاری زنان". چقدر این جملات فیلم برای ما آشناست. اگرچه صد سال پیش در آمریکا گفته میشد. زنان فیلم حق رای می خواستند تا در قوانینی که برایشان تصویب میشود دخالت داشته باشند. مسئله به همین سادگی بود. خواسته هایشان واضح بود. "کجایش نیاز به توضیح داشت؟" واضح نبود؟ آنچه به عنوان یک شهروند به یک مرد داده شده بود را می خواستند. نه به این دلیل که مرد شوند و انسانیت خود را با ملاکی به نام "مرد" بسنجند. زنان فقط در رنجها شریک بودند. در امتیازات سهمی نداشتند. زمانیکه مردان قانون می نوشتند، بیش از حد "مردانه" نوشتند. دنیا را بیش از حد "مردانه" ساختیم و زنان را جا گذاشتیم. قانون جنگل را حکم فرما کردیم و به حکم زور بازو، "خویشتن را انکار کردیم".