سیاوش خدایی

و باز شهوتي ديگر و باز تخيلي؛ از آغاز اميد به توهمي خيالين. باز دل­بستن به قدرتمنداني که به­ واسطه­ ي قدرتشان دور از مايند و هم به­ آن­ سبب بر مايند. و باز فريادِ خفته؛ که تا ديروز از يادها رفته بود. يادها را بايد ياد کرد. يادها را لعنت فرستيم که هرگز به ياد نمي­ آيند؛ و هر بار که خود يادآور مي­شود، بلاهتمان توجيه­ اش مي­کند. داوريِ يادها را بايد لعنت کرد؛ گرچه زدودن يادها سالهاست که بر خيابان­هاي اين شهر حکمروايي مي­کند؛ واژه­ ها را گردن زدند. واژه­ ها را بايد ياد کرد؛ شاعران شهر را بايد.... استثمار تن را بايد....